Wygrana z BNP Paribas Bank Polska S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt XXVIII C 5381/22 z dnia 18.12.2024

Wyrok został wydany W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ przez Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVIII Wydział Cywilny, w dniu 18 grudnia 2024 r.. Sprawa dotyczyła powództwa przeciwko BNP Paribas Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie o ustalenie i zapłatę.

Rozstrzygnięcie Wyroku (Sentencja):

1. Sąd ustalił, że umowa kredytu hipotecznego zawarta w dniu 13 grudnia 2005 roku pomiędzy kredytobiorcami a poprzednikiem prawnym pozwanego – Fortis Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie – jest nieważna.
2. Zasądzono od pozwanego (Banku) łącznie na rzecz powodów kwotę 157 495,64 zł (sto pięćdziesiąt siedem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt pięć złotych, sześćdziesiąt cztery grosze) oraz kwotę 53 820,30 CHF (pięćdziesiąt trzy tysiące franków szwajcarskich, trzydzieści centymów).
3. Zasądzone kwoty są wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi w następujący sposób:
   • Od kwoty 69 843,66 zł: od dnia 8 lipca 2020 roku do dnia zapłaty.
   • Od kwoty 53 820,30 CHF: od dnia 8 lipca 2020 roku do dnia zapłaty.
   • Od kwoty 87 651,98 zł: od dnia 9 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty.
4. Zasądzono od pozwanego łącznie na rzecz powodów zwrot kosztów procesu, w tym zwrot kosztów zastępstwa prawnego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.

Główne Powody Uzasadnienia (Nieważność i Roszczenie o Zapłatę):

• Status Konsumentów: Sąd uznał, że powodowie w dacie zawarcia umowy (13 grudnia 2005 r.) działali jako konsumenci, a umowa została zawarta w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.
• Postanowienia Abuzywne (Niedozwolone): Umowa zawierała postanowienia dotyczące mechanizmu denominacji i przeliczeniowego, które Sąd uznał za klauzule abuzywne (niedozwolone). Postanowienia te odwoływały się do kursów kupna i sprzedaży waluty ustalanych jednostronnie przez Bank.
• Brak Indywidualnych Uzgodnień i Jednoznaczności: Postanowienia dotyczące denominacji nie były indywidualnie uzgodnione z konsumentami i nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Brak było precyzyjnych zasad, którymi Bank miał się kierować przy ustalaniu kursów.
• Brak Prawidłowego Poinformowania o Ryzyku: Bank nie sprostał obowiązkowi należytego poinformowania konsumentów o ryzyku związanym z kredytem denominowanym. Nie przedstawiono im rzetelnej informacji o ryzyku znacznego wzrostu kursu waluty, ani symulacji rat kredytowych przy takim założeniu. Wadliwe było powołanie się na podpisane przez kredytobiorców lakoniczne oświadczenia o świadomości ryzyka kursowego.
• Sprzeczność z Dobrymi Obyczajami: Postanowienia te rażąco naruszały interesy konsumentów i były sprzeczne z dobrymi obyczajami, ponieważ Bank mógł jednostronnie kształtować wysokość zobowiązania (zarówno przy wypłacie, jak i spłacie kredytu) poprzez dowolne określenie kursu waluty.
• Nieważność Umowy: Ponieważ eliminacja abuzywnych klauzul walutowych (które określały główne świadczenia stron) uniemożliwia utrzymanie umowy w mocy bez naruszenia jej natury, Sąd uznał umowę za nieważną z mocy prawa (ex tunc) na podstawie art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 69 ust. 1 i 2 Prawa bankowego oraz art. 353¹ k.c..
• Teoria Dwóch Kondykcji: Wobec stwierdzenia nieważności, strony zobowiązane są do zwrotu wzajemnie spełnionych świadczeń (tzw. teoria dwóch kondykcji). Zasądzone kwoty obejmują zwrot nienależnie spełnionych świadczeń (raty na kapitał i odsetki).
• Odsetki za Opóźnienie: Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od dnia następnego po upływie 14-dniowego terminu od dnia doręczenia pozwu i modyfikacji pozwu Bankowi (termin, w którym powinien spełnić świadczenie).
• Zarzut Zatrzymania: Sąd nie uwzględnił podniesionego przez pozwanego zarzutu skorzystania z prawa zatrzymania świadczenia. Sąd uznał, że roszczenia restytucyjne obu stron mają charakter pieniężny, a interes każdej ze stron wystarczająco zabezpiecza potrącenie wzajemnych wierzytelności.
• Przedawnienie: Sąd uznał, że roszczenie powodów o zapłatę nie uległo przedawnieniu, przyjmując datę opublikowania wyroku TSUE w sprawie C-260/18 (Dziubak) (4 października 2019 r.) jako początek biegu terminu przedawnienia.
• Nadużycie Prawa Podmiotowego: Sąd oddalił zarzut nadużycia prawa podmiotowego (art. 5 k.c.), stwierdzając, że powodowie jako konsumenci mają prawo korzystać z przysługującej im ochrony.