Wygrana z Deutsche Bank Polska S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Olsztyn, sygn. akt I C 531/23 z dnia 09.08.2024

Wyrok (Sygn. akt: I C 531/23) został wydany W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ przez Sąd Okręgowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny, w dniu 9 sierpnia 2024 r.. Sprawa toczyła się z powództwa kredytobiorcy przeciwko Deutsche Bank Polska Spółce Akcyjnej z siedzibą w Warszawie.

Rozstrzygnięcie Wyroku (Sentencja):

1. Sąd ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu.
2. Zasądzono od pozwanego (Banku) na rzecz powódki kwotę 415 440,58 zł (czterysta piętnaście tysięcy czterysta czterdzieści 58/100 złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 24 listopada 2022 r. do dnia zapłaty.
3. Zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 11 817 zł (jedenaście tysięcy osiemset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Główne Powody Uzasadnienia (Nieważność Umowy):

• Status Konsumenta i Postanowienia Abuzywne (Niedozwolone): Powódka została uznana za konsumenta. Sąd ustalił, że umowa zawierała postanowienia abuzywne (niedozwolone), w szczególności klauzule przeliczeniowe. Postanowienia te odwoływały się do kursów kupna i sprzedaży CHF publikowanych w Tabeli kursów Banku, która nie miała definicji zawartej w umowie ani w Regulaminie.
• Brak Indywidualnych Uzgodnień i Transparentności: Klauzule przeliczeniowe nie były uzgodnione indywidualnie z powódką, stanowiły element wzorca umownego. Dawały one Bankowi jednostronne prawo do ustalania kursu waluty, kształtując wysokość kredytu wypłaconego i wysokość rat. Taki jednostronny wpływ Banku został uznany za sprzeczny z definicją kredytu, dobrymi obyczajami i rażąco naruszający interesy konsumenta.
• Nieważność Umowy (ex tunc): Ponieważ eliminacja abuzywnych klauzul walutowych (dotyczących świadczeń głównych) uniemożliwia utrzymanie umowy w mocy, Sąd uznał, że umowa nie daje się utrzymać po wyeliminowaniu mechanizmu denominacji. Brak możliwości ustalenia kursu, według którego należałoby przeliczać zobowiązania stron, prowadzi do wniosku, że umowa jest niezgodna z art. 69 Prawa bankowego, a tym samym sprzeczna z prawem i nieważna na podstawie art. 58 k.c..
• Rozliczenia Stron (Teoria Dwóch Kondykcji): Nieważność umowy oznacza, że świadczenia spełnione na jej podstawie są świadczeniami nienależnymi (art. 410 k.c.) i podlegają zwrotowi. Sąd zastosował tzw. teorię dwóch kondykcji, zasądzając na rzecz kredytobiorcy pełną sumę spłaconych kwot, pozostawiając Bankowi możliwość dochodzenia roszczeń w osobnym procesie lub poprzez zarzut potrącenia.
• Zasądzona Kwota: Zasądzona kwota 415 440,58 zł obejmuje raty kapitałowo-odsetkowe uiszczone w PLN oraz opłaty za wydanie zaświadczeń, uiszczone w okresie od 4 sierpnia 2008 r. do 5 grudnia 2022 r.. Żądanie zwrotu składki ubezpieczenia niskiego wkładu własnego w wysokości 1 326,58 zł zostało oddalone, ponieważ kwota ta nie została pobrana przez Bank w walucie polskiej w tej wysokości.
• Odsetki za Opóźnienie: Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od dnia 24 listopada 2022 r., przyjmując tę datę jako dzień wezwania Banku do spełnienia świadczenia (po upływie terminu na odpowiedź na reklamację).
• Zarzut Zatrzymania: Sąd nie uwzględnił zarzutu zatrzymania podniesionego przez Bank, powołując się na aktualne orzecznictwo TSUE (sprawa C 28/22), zgodnie z którym stosowanie prawa zatrzymania może prowadzić do utraty prawa konsumenta do uzyskania odsetek za opóźnienie.