Wygrana z Deutsche Bank Polska S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt I C 1084/20 z dnia 11.07.2024

Wyrok (Sygn. akt I C 1084/20) został wydany W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ przez Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny, w dniu 11 lipca 2024 r.. Sprawa toczyła się z powództwa kredytobiorców przeciwko Deutsche Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie o zapłatę i ustalenie.

Rozstrzygnięcie Wyroku (Sentencja):

1. Zasądzono od pozwanego banku solidarnie na rzecz powodów kwotę 386 786,26 zł (trzysta osiemdziesiąt sześć tysięcy siedemset osiemdziesiąt sześć złotych i dwadzieścia sześć groszy).
2. Zasądzona kwota jest wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 17 października 2019 r. do dnia zapłaty.
3. Ustalono nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego zawartej pomiędzy powodami a pozwanym bankiem.
4. Ustalono, że pozwany bank w całości ponosi koszty postępowania, z tym, że ich wyliczenie pozostawiono referendarzowi sądowemu.

Główne Powody Uzasadnienia (Nieważność Umowy):

• Status Konsumentów: Powodowie w dacie zawarcia umowy posiadali status konsumenta. Kredyt miał służyć pozyskaniu środków na sfinansowanie zakupu nieruchomości na cele mieszkalne.
• Postanowienia Abuzywne (Niedozwolone): Umowa zawierała klauzule denominacyjne, które Sąd uznał za sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami, ponieważ odwoływały się do tabeli kursów sprzedaży walut kredytodawcy.
• Brak Elementu Przedmiotowo Istotnego (Kwoty Kredytu): Sąd uznał, że strony nie porozumiały się co do elementu przedmiotowo istotnego umowy kredytu, tj. kwoty, ponieważ dopełnienie mechanizmu konwersji (waluta obca na PLN) było pozostawione wyłącznie kredytodawcy i miało być przez niego jednostronnie ustalane.
• Nieważność Umowy (ex tunc): Umowa została uznana za nieważną na podstawie art. 58 § 1 k.c., jako sprzeczna z art. 69 ust 1 i ust 2 pkt 2 ustawy Prawo bankowe, ponieważ nie określała kwoty kredytu na zasadzie konsensu stron.
• Zwrot Nienależnego Świadczenia (Teoria Dwóch Kondykcji): Wobec stwierdzenia nieważności, aktualizuje się wzajemnie obowiązek kondykcji (zwrotu świadczeń nienależnych) na podstawie art. 410 § 1 i 2 w związku z art. 405 k.c.. Sąd podzielił tzw. teorię dwóch kondykcji, zgodnie z którą każdej ze stron przysługuje własne roszczenie o zwrot.
• Odsetki za Opóźnienie: Odsetki zasądzono od 17 października 2019 r., ponieważ zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest bezterminowe (art. 455 k.c.), a wymagalność następuje w rezultacie wezwania dłużnika do zapłaty.
• Zarzut Zatrzymania: Podniesiony przez Bank zarzut zatrzymania świadczenia nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd uznał, że przepisy dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405-411 k.c.) nie przewidują stosowania prawa zatrzymania do świadczeń z nieważnych umów, które nie są umowami wzajemnymi.