Wygrana z PKO BP S.A. w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt XXVIII C 14761/21 z dnia 10.03.2025

Sąd Okręgowy w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny wydał wyrok w dniu 10 marca 2025 roku w sprawie z powództwa Joanny Marioli Kozłowskiej i Krzysztofa Kozłowskiego przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bank Polski Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie. Sprawa dotyczyła ustalenia i zapłaty.Wyrok:

1. Ustalono, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z Umowy kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT hipoteczny (spłacanego w ratach malejących, udzielonego w walucie wymienialnej), zawartej pomiędzy Powszechną Kasą Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie a kredytobiorcami w dniu 20 sierpnia 2007 roku.
2. Zasądzono od Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie, na rzecz kredytobiorców łącznie kwotę 110.083,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lipca 2023 roku do dnia zapłaty.
3. Zasądzono od Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie, na rzecz kredytobiorców koszty procesu w całości, pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku.

Uzasadnienie (najważniejsze punkty):

• Stanowisko stron: Powodowie wnieśli o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu i zasądzenie solidarnie na ich rzecz kwoty 110.133,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 czerwca 2021 roku. Pozwany bank wniósł o oddalenie powództwa w całości.
• Stan faktyczny: Umowa kredytu mieszkaniowego WŁASNY KĄT hipoteczny została zawarta 20 sierpnia 2007 roku. Kwota kredytu wynosiła 48.136,13 CHF. Kredyt został uruchomiony na kwotę łącznie 108.819,67 zł. W okresie od 20 sierpnia 2007 roku do 12 lipca 2021 roku bank pobrał od powodów łącznie 109.145,05 zł tytułem spłaty rat kredytu i odsetek karnych oraz inne opłaty i składki ubezpieczeniowe. Celem kredytu był zakup lokalu mieszkalnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i remont lokalu. Powodowie nie posiadali dochodów ani oszczędności w CHF w czasie zawierania umowy.
• Status konsumenta: Sąd uznał kredytobiorcę za konsumenta (art. 22¹ k.c.), ponieważ umowa wiązała się z działalnością gospodarczą banku, a w przypadku kredytobiorcy brak było takiego związku, mimo zarejestrowania działalności gospodarczej pod adresem nieruchomości jedynie do celów korespondencyjnych, i miało to miejsce już po zawarciu umowy.
• Indywidualne uzgodnienia: Postanowienia dotyczące powiązania kredytu z kursem CHF i sposobu przeliczeń kursowych nie zostały indywidualnie uzgodnione.
• Klauzula ryzyka kursowego (art. 385¹ § 1 k.c.): Klauzula ta, określająca główny przedmiot świadczenia, nie została sformułowana w sposób jednoznaczny. Bank nie poinformował należycie o konsekwencjach nieograniczonego ryzyka kursowego, czym naruszył interesy konsumenta. Po wyłączeniu tej klauzuli umowa nie może dalej obowiązywać, co prowadzi do jej nieważności.
• Klauzule przeliczeniowe (art. 385¹ § 1 k.c.): Klauzule przeliczeniowe (§ 5 ust. 4 i § 13 ust. 7 umowy) nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny i dawały bankowi całkowitą swobodę w ustalaniu kursu waluty obcej, co rażąco naruszało interesy konsumenta. Eliminacja tych klauzul w kredycie denominowanym, w którym kwota była w CHF, a wypłata w PLN, uniemożliwia ustalenie kwoty PLN do wypłaty, co prowadzi do nieważności umowy w całości (art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG). Kredytobiorca zaakceptował skutki stwierdzenia nieważności i nie zgodził się na utrzymanie w mocy nieuczciwych postanowień.
• Świadczenie nienależne: Nieważność umowy ex tunc oznacza, że świadczenia spełnione na jej podstawie stanowią świadczenia nienależne (art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c.). Sąd zasądził kwotę 110.083,40 zł tytułem zwrotu świadczenia nienależnego, oddalając żądanie zwrotu kwoty 50,00 zł tytułem opłaty za zaświadczenie o wysokości spłat kredytu.
• Sposób zasądzenia: Należność zasądzono na rzecz powodów będących małżonkami do ich majątku wspólnego.
• Przedawnienie: Roszczenie konsumenta o zwrot świadczeń na podstawie nieważnej umowy przedawnia się po 6 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym konsument dowiedział się o nieważności (najwcześniej w 2021 roku), więc roszczenie nie jest przedawnione.
• Odsetki: Roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego jest roszczeniem bezterminowym, wymagalnym po wezwaniu do zapłaty (art. 455 k.c.). Skuteczne wezwanie do zapłaty nastąpiło z chwilą doręczenia pozwanemu odpisu pozwu w dniu 24 lipca 2023 roku, a opóźnienie nastąpiło z dniem 25 lipca 2023 roku (art. 481 § 1 i 2 k.c.). W pozostałej części żądanie odsetkowe oddalono.