Wygrana z PKO BP S.A. w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt XXVIII C 15006/22 z dnia 31.01.2025

Sąd Okręgowy w Warszawie, XXVIII Wydział Cywilny, wydał wyrok w dniu 31 stycznia 2025 r. w sprawie przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie o zapłatę.

Wyrok:

1. Zasądzono od pozwanego Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz powoda kwotę 245 441,90 PLN oraz kwotę 97 753,24 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od:
   • 204 750,65 PLN i 97 753,24 CHF od dnia 5 stycznia 2019 r. do dnia zapłaty,
   • 40 691,25 PLN od dnia 24 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty.
2. W pozostałym zakresie oddalono powództwo.
3. Zasądzono od pozwanego Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz powoda koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego, pozostawiając szczegółowe wyliczenie ich wysokości referendarzowi sądowemu.

Uzasadnienie (najważniejsze punkty):

• Roszczenie: Powód wniósł o zasądzenie kwoty 249 539,76 zł oraz 97 753,24 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, z uwagi na nieważność umowy kredytu.
• Stan faktyczny: Umowa kredytu mieszkaniowego Własny Kąt hipoteczny została zawarta 30 października 2006 r.. Kwota kredytu wynosiła 142 673,47 CHF, przeznaczona na zakup niezabudowanej nieruchomości na własne potrzeby. Kredyt został zamknięty i spłacony z odszkodowania otrzymanego przez powoda za wywłaszczenie nieruchomości w 2018 r.. W wykonaniu umowy, kredytobiorca uiścił łącznie 245 441,90 PLN oraz 97 753,24 CHF tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i opłat okołokredytowych.
• Status konsumenta: Sąd uznał powoda za konsumenta, ponieważ umowa została zawarta na własne cele mieszkaniowe, a jej cel nie był związany z prowadzoną przez powoda działalnością gospodarczą.
• Wpływ na treść umowy: Postępowanie dowodowe nie wykazało, by umowa była indywidualnie negocjowana, a powód miał realny wpływ na postanowienia umowne.
• Klauzule abuzywne (niedozwolone): Umowa zawierała niedozwolone postanowienia w zakresie mechanizmu ustalania kursów waluty na podstawie tabel kursowych banku (§ 5 ust. 2, 3 i 4, § 7 ust. 5, § 13 ust. 7, § 18 ust. 1 oraz § 19 i § 22 ust. 2 Umowy). Klauzule te są sprzeczne z dobrymi obyczajami, rażąco naruszają interesy konsumenta i równowagę kontraktową, ponieważ bank miał pełną swobodę decyzyjną w ustalaniu kursów i wysokości zobowiązań.
• Ryzyko kursowe: Powód nie został należycie poinformowany o ryzykach związanych z kredytem waloryzowanym do waluty obcej, w tym o nieograniczonym ryzyku kursowym i wpływie wzrostu kursu na saldo zadłużenia. Sąd uznał, że postanowienie wprowadzające denominację nie zostało sformułowane prostym i zrozumiałym językiem.
• Nieważność umowy: Po wyeliminowaniu niedozwolonych klauzul walutowych niemożliwe jest dalsze obowiązywanie umowy, gdyż spowodowałoby to zmianę głównego przedmiotu umowy. Sąd uznał, że przedmiotowa umowa jest nieważna. Powód, będący konsumentem, nie wyraził zgody na obowiązywanie umowy zawierającej abuzywne postanowienia.
• Roszczenie o zapłatę: Z uwagi na nieważność umowy, świadczenia spełnione przez powoda stanowią świadczenie nienależne (art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.). Sąd zastosował teorię dwóch kondykcji. Zasądzono kwoty wynikające z opinii biegłego: 245 441,90 zł i 97 753,24 CHF.
• Odsetki: Wymagalność zobowiązania do zwrotu świadczenia z nieważnej umowy zależy od wezwania dłużnika do wykonania (art. 455 k.c.). Sąd uznał, że wezwanie nastąpiło poprzez doręczenie odpisu pozwu i modyfikacji pozwu. Odsetki zasądzono od kwot objętych pozwem od dnia 5 stycznia 2019 r., a od kwoty objętej modyfikacją pozwu od dnia 24 sierpnia 2023 r.. Oddalono roszczenie odsetkowe w pozostałej części.
• Legitymacja do roszczenia: Sąd uznał, że powód ma legitymację do dochodzenia roszczenia o zapłatę. Pochodzenie środków przeznaczonych na spłatę kredytu (odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości) nie ma znaczenia dla oceny zasadności powództwa.