Wygrana z Raiffeisen Bank International AG S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa-Praga, sygn. akt II C 2863/24 z dnia 08.04.2025

Sąd orzekł w sprawie z powództwa Kredytobiorców przeciwko Raiffeisen Bank International AG z siedzibą w Wiedniu (Bank) o ustalenie i zapłatę:

1. Ustalenie Nieważności Umowy:
   Sąd ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu z 12 maja 2008 r. z powodu jej nieważności.
2. Zasądzenie Kwot (Zwrot Świadczeń): 
   Sąd zasądził od Banku na rzecz jednego z Kredytobiorców kwotę 175 055,90 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od 22 lipca 2022 r. do dnia zapłaty.
3. Koszty Procesu: 
   Sąd zasądził od Banku solidarnie na rzecz obu Kredytobiorców kwotę 11 834 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Główne Punkty Uzasadnienia
Sąd uznał powództwo za zasadne w całości, argumentując w następujący sposób:

1. Status Konsumenta: 
   Kredytobiorcy, zawierając umowę, występowali jako konsumenci.
2. Wady Umowy (Klauzule Abuzywne):
   • Umowa dotyczyła kredytu indeksowanego do CHF.
   • Kredytobiorcom przed podpisaniem umowy nie wyjaśniono konstrukcji prawnej i ekonomicznej kredytu indeksowanego do CHF, ani w jaki sposób zmiana kursu franka wpłynie na wysokość salda.
   • Sąd uznał klauzule indeksacyjne, spreadowe oraz klauzulę ryzyka kursowego za niedozwolone postanowienia umowne (abuzywne) w rozumieniu art. 385¹ k.c..
   • Główną przyczyną abuzywności było to, że Bank miał jednostronne prawo do ustalania kursów kupna i sprzedaży franka szwajcarskiego w swojej tabeli, bez obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów, co rażąco naruszało interesy konsumentów.
3. Skutek Nieważności:
   • Wyeliminowanie klauzul abuzywnych powoduje, że umowa jest pozbawiona elementów przedmiotowo istotnych, co uniemożliwia jej dalsze wykonywanie.
   • Sąd, zgodnie z orzecznictwem TSUE (sprawa C-260/18 Dziubak), wykluczył możliwość zastąpienia nieuczciwych postanowień umownych kursem średnim NBP lub innymi przepisami dyspozytywnymi prawa krajowego.
   • W konsekwencji, umowa została uznana za nieważną od samego początku (ex tunc).
4. Podstawa Żądania Zapłaty: 
   Nieważność umowy skutkuje koniecznością zwrotu nienależnych świadczeń (rat i opłat) spełnionych przez Kredytobiorców na rzecz Banku, na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c.).
5. Interes Prawny: 
   Ustalenie nieważności było niezbędne, ponieważ tylko wyrok w tym zakresie definitywnie stwierdza, że strony nie są związane stosunkiem prawnym, i może stanowić podstawę do wykreślenia hipoteki.
6. Odsetki: 
   Bank popadł w opóźnienie w zwrocie pieniędzy od dnia następnego po upływie 14 dni od doręczenia mu wezwania do zapłaty (reklamacji).