Wygrana z Bank Millennium S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt XXVIII C 11155/22 z dnia 21.03.2025

I. Główne Rozstrzygnięcie Sądu

Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł w sprawie z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi (Bankowi Millennium S.A.):

1. Zasądzenie Kwoty: Sąd zasądza od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 147 562,01 zł (sto czterdzieści siedem tysięcy pięćset sześćdziesiąt dwa złote 01/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty.
2. Ustalenie Nieważności: Sąd ustala, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy o kredyt hipoteczny z dnia 15 września 2006 r..
3. Koszty Procesu: Sąd zasądza od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 11 834 zł (jedenaście tysięcy osiemset trzydzieści cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

II. Kluczowe Elementy Uzasadnienia

1. Status Stron i Charakter Umowy

• Status Konsumenta: Strona powodowa, tj. Kredytobiorcy, została uznana za konsumenta (art. 22¹ k.c.), ponieważ umowa wiązała się z działalnością gospodarczą pozwanego, a brak było takiego związku w przypadku kredytobiorcy. Kredyt został zaciągnięty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.
• Charakter Kredytu: Była to umowa kredytu indeksowanego do CHF, powszechnie zawierana przez pozwany bank. Kredyt został przyznany w kwocie 159 479,00 zł i był indeksowany do CHF.

2. Abuzywność Klauzul Indeksacyjnych

• Niedozwolone Postanowienia Umowne: Sąd uznał postanowienia umowne, tj. § 2 ust. 2 i § 7 ust. 1 umowy (klauzule przeliczeniowe), za niedozwolone postanowienia umowne (abuzywne).
• Uzasadnienie Abuzywności: Klauzule przeliczeniowe:
• Kształtowały prawa i obowiązki konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.
• Nie pozwalały na stwierdzenie, w jaki sposób pozwany Bank ustala kurs CHF dla celu wykonania umowy.
• Dawały Bankowi całkowitą swobodę w kształtowaniu wysokości kursu waluty obcej, ponieważ postanowienia umowy w żaden sposób nie precyzowały, w oparciu o jakie zasady kurs waluty obcej miał być ustalany przez Bank.
• Obciążały Kredytobiorcę kosztami spreadu (różnicy pomiędzy kursem kupna i sprzedaży waluty obcej), które nie odpowiadały żadnej usłudze świadczonej przez Bank na rzecz klienta.
• Indywidualne Uzgodnienie: Ciężar dowodu, że klauzule przeliczeniowe zostały indywidualnie uzgodnione, spoczywał na Banku, który temu ciężarowi nie sprostał.

3. Skutek Prawny – Nieważność Umowy

• Upadek Umowy: Sąd uznał, że usunięcie niedozwolonych klauzul przeliczeniowych, które określają główny przedmiot umowy, prowadzi do wniosku o niemożności wykonania umowy, a w efekcie uznania, że jest nieważna. Kluczowe jest zbadanie abuzywności postanowień w dacie zawarcia kontraktu.
• Wola Konsumenta: Kredytobiorcy wyrazili zgodę na stwierdzenie nieważności umowy, będąc świadomymi wynikających z tego konsekwencji.

4. Rozliczenie i Przedawnienie

• Świadczenie Nienależne: Nieważność umowy ex tunc (od początku) oznacza, że wszystkie świadczenia spełnione na jej podstawie stanowią świadczenia nienależne (condictio sine causa) podlegające zwrotowi na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c.. Kwota 147 562,01 zł, zasądzona na rzecz Powodów, to suma, którą uiścili oni na rzecz Banku w okresie od 3 listopada 2006 roku do 4 kwietnia 2022 roku.
• Przedawnienie: Roszczenia Powodów o zapłatę nie są przedawnione. Granicznym momentem, z którym Sąd wiąże początek biegu terminu przedawnienia, jest data 4 października 2019 r. (dzień następujący po opublikowaniu wyroku TSUE w sprawie C-260/18 – Dziubak).