Wygrana z Getin Noble Bank S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt IV C 295/25 z dnia 28.04.2025

Wyrok częściowy (Sygn. akt IV C 295/25) został wydany W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ przez Sąd Okręgowy w Warszawie IV Wydział Cywilny w dniu 28 kwietnia 2025 r.. Sprawa toczyła się z powództwa kredytobiorców przeciwko Syndykowi Masy upadłości Getin Noble Bank S.A. w upadłości z siedzibą w Warszawie.

Przedmiot Sprawy:

Powodowie wnieśli o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, sporządzonej 17 lipca 2006 r. i zawartej 20 lipca 2006 r.. Domagali się również zasądzenia kwoty 210 904,87 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, z uwagi na nieważność umowy kredytu (po modyfikacji powództwa).

Rozstrzygnięcie Wyroku Częściowego:

Sąd ustalił, że umowa kredytu hipotecznego sporządzona dnia 17 lipca 2006 r. a zawarta dnia 20 lipca 2006 r. pomiędzy powodami a Getin Bank S.A. w Katowicach- DOM Oddział w Łodzi jest nieważna.

Główne Powody Uzasadnienia (Nieważność Umowy):

1. Status Konsumentów: Powodowie w dacie zawierania spornej umowy kredytu byli konsumentami, zaciągając zobowiązanie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
2. Charakter Umowy: Zawarta umowa stanowiła umowę kredytu złotowego indeksowanego do waluty obcej (CHF).
3. Postanowienia Abuzywne (Niedozwolone): Sąd uznał, że klauzule waloryzacyjne (indeksacyjne) zawarte w umowie są abuzywne (niedozwolone).
   • Brak Indywidualnych Uzgodnień: Postanowienia dotyczące mechanizmu indeksacji nie zostały indywidualnie uzgodnione z kredytobiorcami, a bank nie wykazał, że kredytobiorcy mieli rzeczywisty wpływ na ich treść.
   • Sprzeczność z Dobrymi Obyczajami i Rażące Naruszenie Interesów Konsumenta: Klauzule te naruszały zasadę równorzędności stron, ponieważ pozwalały pozwanemu bankowi jednostronnie i arbitralnie kształtować kurs kupna i sprzedaży franka szwajcarskiego oraz wysokość tzw. spreadu walutowego. Pobieranemu spreadowi nie odpowiadało żadne świadczenie banku, w istocie była to prowizja, której wysokości konsument nie mógł oszacować.
   • Brak Transparentności: Umowa nie określała szczegółowego, obiektywnego sposobu ustalania kursu CHF, co dawało Bankowi dowolność w wyborze kryteriów ustalania kursów w wewnętrznych tabelach kursowych.
   • Wadliwe Poinformowanie o Ryzyku: Bank nie wykonał obowiązku informacyjnego w sposób jednoznacznie unaoczniający konsumentowi, że zaciągnięcie tego rodzaju kredytu jest bardzo ryzykowne i może prowadzić do obowiązku zwrotu kwoty wielokrotnie wyższej niż uzyskana.
4. Skutek Abuzywności – Nieważność Umowy:
   • Sąd uznał, że mechanizm indeksacji składa się z postanowień niedozwolonych i jest bezskuteczny wobec kredytobiorców.
   • Klauzule kształtujące mechanizm indeksacji określają główne świadczenie kredytobiorcy.
   • Wyeliminowanie tego mechanizmu (ryzyka kursowego) prowadzi do tak daleko idącego przekształcenia umowy, że jest ona niezgodna z zamierzonym przez strony charakterem.
   • Sąd stwierdził, że skutkiem abuzywności jest nieważność umowy w całości na podstawie art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 353¹ k.c..
5. Brak Możliwości Zastąpienia Klauzul: Sąd, powołując się na orzecznictwo TSUE (w tym C-260/18), stwierdził, że brak jest przepisów dyspozytywnych, które mogłyby zastąpić usunięte klauzule waloryzacyjne. Zastąpienie niedozwolonych postanowień przepisami może nastąpić wyłącznie na korzyść konsumenta i nie może być stosowane wbrew jego woli.
6. Sprzeczność z Naturą Stosunku Zobowiązaniowego: Postanowienia, które przyznawały Bankowi jednostronne prawo do wyznaczania salda kredytu i regulowania wysokości rat, są sprzeczne z naturą stosunku zobowiązaniowego opartego na zasadzie równości stron (art. 353¹ k.c.), co również prowadzi do nieważności całego kontraktu.