Wygrana z Bank Pekao S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Szczecin, sygn. akt I C 4074/23 z dnia 12.02.2025

I. Główne Rozstrzygnięcie Sądu (Wyrok z dnia 12 lutego 2025 r.)

Sąd Okręgowy w Szczecinie w sprawie z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi (następcy prawnemu Banku BPH S.A. w Krakowie) orzekł:

1. Ustalenie Nieważności: Sąd ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu hipotecznego z 30 sierpnia 2005 r..
2. Zasądzenie Kwoty: Sąd zasądził od Banku solidarnie na rzecz Kredytobiorców kwotę 161 600,15 zł (sto sześćdziesiąt jeden tysięcy sześćset 15/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od 9 czerwca 2023 r..
3. Koszty Procesu: Zasądzono od Banku solidarnie na rzecz Kredytobiorców kwotę 1 000,00 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu oraz 10 834,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

II. Kluczowe Elementy Uzasadnienia

1. Podstawa Nieważności (Abuzywność Klauzul)

• Niedozwolone Postanowienia Umowne: Sąd uznał postanowienia umowy (w szczególności pkt 2 ppkt 4 załącznika nr 7) dotyczące zasad przeliczania kredytu za abuzywne (niedozwolone postanowienia umowne) w rozumieniu art. 385¹ k.c..
• Arbitralność Banku: Niedozwolony charakter klauzul wynikał z faktu, że Bankowi przyznano nieograniczoną swobodę w kształtowaniu wysokości kursu waluty (kursu sprzedaży CHF) w swojej tabeli kursowej, co naruszało dobre obyczaje i rażąco naruszało interes kredytobiorców.
• Upadek Umowy: Sąd stwierdził, że usunięcie tych klauzul (dotyczących głównych świadczeń) uniemożliwia dalsze wykonywanie umowy. Wykluczono możliwość “uzupełnienia luki” kursem NBP, uznając to za sprzeczne z celami prewencyjnymi Dyrektywy 93/13/EWG (ochrona konsumenta). W konsekwencji, usunięcie klauzul skutkuje nieważnością całej umowy (art. 58 k.c.).

2. Ustalenia Dotyczące Kredytobiorców

• Brak Pouczenia: Sąd ustalił, że Kredytobiorcy nie zostali poinformowani o nieograniczonym ryzyku kursowym i jego konsekwencjach. Zapewniano ich, że CHF jest walutą stabilną.
• Status Konsumenta: Stwierdzono, że Kredytobiorcy działali jako konsumenci, a kredyt był przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego. Późniejsza rejestracja działalności gospodarczej przez jednego z Kredytobiorców pod tym adresem miała charakter administracyjny i nie pozbawiła ich statusu konsumenta.

3. Rozliczenie i Zarzuty Banku

• Zwrot Kwot: Zasądzona kwota (161 600,15 zł) to suma, jaką Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku do dnia 11 czerwca 2023 r., co stanowiło świadczenie nienależne w związku z nieważnością umowy. Rozliczenie nastąpiło zgodnie z teorią dwóch kondykcji.
• Zarzut Zatrzymania: Sąd nie uwzględnił podniesionego przez Bank zarzutu zatrzymania świadczeń, uznając go za sprzeczny z celem sankcyjnym Dyrektywy 93/13/EWG.
• Zarzut Przedawnienia: Zarzut przedawnienia został oddalony, gdyż roszczenia konsumentów o zwrot świadczeń nienależnych podlegają ogólnemu sześcioletniemu terminowi, a Bank nie udowodnił, że Kredytobiorcy posiedli świadomą wiedzę o abuzywności wcześniej niż na 6 lat przed przerwaniem biegu przedawnienia.