Wygrana z Bank Pekao S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt II C 1618/21 z dnia 12.03.2025

I. Przedmiot i Rozstrzygnięcie Sprawy

Sąd Okręgowy rozpoznał sprawę z powództwa Kredytobiorców przeciwko Pozwanemu Bankowi, który jest następcą prawnym pierwotnego kredytodawcy.

Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego:

1. Ustalenie Nieważności: Sąd ustalił, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy kredytu budowlano-hipotecznego.
2. Zasądzenie Kwoty: Sąd zasądził od Pozwanego Banku solidarnie na rzecz Powodów łącznie kwotę 143 183,64 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Kwota ta wynikała z ostatniej modyfikacji powództwa i obejmowała raty kapitałowo-odsetkowe (141.880,61 zł) oraz koszty (1.303,03 zł).
3. Odsetki za Opóźnienie: Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od skumulowanych kwot, licząc od:
   • 29 października 2020 r. od kwoty 97 794,73 zł.
   • 4 stycznia 2022 r. od kwoty 38 023,05 zł.
   • 10 sierpnia 2024 r. od kwoty 7 365,86 zł.
4. Koszty Procesu: Koszty procesu zasądzono na rzecz Powodów.

II. Kluczowe Ustalenia Faktyczne

• Status Stron: Powodowie zawarli umowę jako konsumenci (art. 22¹ k.c.) w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a w kredytowanej nieruchomości nie prowadzili działalności gospodarczej.
• Brak Zdolności Kredytowej: Powodowie pierwotnie dążyli do uzyskania kredytu w złotych polskich, ale z powodu braku zdolności kredytowej zaciągnęli kredyt denominowany w walucie obcej (CHF), który został im przedstawiony jako korzystny i bezpieczny.
• Charakter Umowy: Umowa była kredytem denominowanym w CHF na kwotę 75 812 CHF. Wypłata kredytu nastąpiła w złotych polskich (182 692,74 zł), a spłata rat miała następować również w złotych.
• Brak Indywidualnych Uzgodnień: Powodowie nie mieli realnego wpływu na treść postanowień umowy dotyczących waloryzacji, które stanowiły element wzorca umownego stosowanego przez Bank.

III. Uzasadnienie Prawne Sądu Okręgowego

1. Abuzywność Klauzul Waloryzacyjnych:
   • Sąd uznał za niedozwolone postanowienia umowne (abuzywne) klauzule waloryzacyjne zawarte w § 2 ust. 1 i § 9 ust. 9 umowy oraz w Załączniku nr 7.
   • Rażące Naruszenie Interesów: Klauzule te dawały Bankowi jednostronną i arbitralną dowolność w określaniu kursów kupna (do wypłaty) i sprzedaży (do spłaty), na podstawie tabeli kursów Banku, bez wskazania obiektywnych kryteriów ich ustalania.
   • Ryzyko Kursowe: Umowa nie ustalała górnej granicy ryzyka kursowego i nieprawidłowo informowała Powodów o skali tego ryzyka, co w rażący sposób naruszało ich interesy.
2. Skutek Nieważności Umowy:
   • Sąd stwierdził, że klauzule przeliczeniowe określają główne świadczenia stron.
   • Ich eliminacja z umowy (w wyniku abuzywności) uniemożliwia dalsze jej obowiązywanie zgodnie z prawem. Sąd, zgodnie z orzecznictwem TSUE, wykluczył możliwość uzupełnienia umowy przepisami prawa krajowego wbrew woli konsumenta.
   • Konsekwencją jest nieważność całej umowy kredytu.
3. Rozliczenie i Zarzut Przedawnienia:
   • Wobec stwierdzenia nieważności, wszystkie wpłaty Powodów stanowią świadczenie nienależne podlegające zwrotowi.
   • Sąd nie uwzględnił zarzutu przedawnienia podniesionego przez Bank, uznając, że bieg terminu przedawnienia roszczeń konsumenta nie mógł rozpocząć się wcześniej niż po uzyskaniu przez niego świadomej i wiążącej decyzji o skutkach nieważności (co nastąpiło po złożeniu reklamacji w 2019 r.).