Wygrana z Bankiem Pekao S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Świdnica, sygn. akt I C 1341/23 z dnia 01.10.2024.

I. Rozstrzygnięcie Sądu

Sąd Okręgowy uwzględnił w całości żądanie główne Powodów, co skutkowało:

1. Ustaleniem nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu budowlano-hipotecznego zawartej 12 czerwca 2006 r..
2. Zasądzeniem od Banku (Pozwanego) solidarnie na rzecz Powodów (Kredytobiorców) łącznej kwoty:
   • 1 526 983,28 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 lutego 2023 r. do dnia zapłaty.
   • 98 327,01 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 lutego 2023 r. do dnia zapłaty.
   • Sąd zasądził również na rzecz Powodów zwrot kosztów postępowania.

II. Kluczowe Ustalenia Sądu

1. Status Konsumenta i Okoliczności Umowy

• Status Konsumenta: Sąd jednoznacznie potwierdził, że Kredytobiorcy występowali w charakterze konsumentów (art. 22¹ k.c.), gdyż kredyt był przeznaczony na budowę domu jednorodzinnego, a kredytowana nieruchomość nie była wynajmowana ani nie była w niej prowadzona działalność gospodarcza.
• Wady Informacyjne: Kredytobiorcom nie udzielono informacji na temat ryzyka kursowego, stosowania dwóch różnych kursów walut (kupna i sprzedaży) ani sposobu tworzenia tabel kursowych Banku.
• Charakter Klauzul: Postanowienia spornej umowy stanowiły wzorzec umowny i nie były z Powodami ustalane indywidualnie.

2. Ocena Klauzul Waloryzacyjnych (Abuzywność)

Sąd uznał klauzule waloryzacyjne, zawarte w Załączniku nr 7 do umowy, za niedozwolone postanowienia umowne (abuzywne):

• Jednostronność Banku: Postanowienia te dawały Bankowi umowną możliwość ustalania w sposób dowolny wysokości kursów waluty (kurs kupna do wypłaty, kurs sprzedaży do spłaty rat), nie wskazując żadnych obiektywnych kryteriów w umowie.
• Rażące Naruszenie Interesów: Mechanizm ten był sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszał interesy konsumentów, gdyż Kredytobiorcy nie mieli możliwości oszacowania kwoty zobowiązania, a Bank mógł arbitralnie określić wysokość rat.
• Główne Świadczenia: Sąd uznał, że klauzula denominacyjna i klauzula tabel kursowych określają główne świadczenia stron. Ponieważ nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, mimo iż dotyczą głównych świadczeń, podlegają kontroli abuzywności.

3. Skutek Prawny – Nieważność Umowy

• Sąd stwierdził, że wyeliminowanie (usunięcie) niedozwolonych klauzul waloryzacyjnych z umowy uniemożliwia dalsze jej wykonywanie.
• Wobec braku możliwości zastąpienia usuniętych klauzul innymi przepisami (co byłoby sprzeczne z celem ochronnym Dyrektywy Konsumenckiej), Sąd uznał, że pozostałe postanowienia umowy nie dadzą się pogodzić z konstrukcją kredytu złotowego, co prowadzi do upadku całej umowy kredytowej. W związku z tym Sąd ustalił, że umowa kredytu nie istnieje.

4. Zarzuty Pozwanego

• Zarzut Przedawnienia: Sąd nie uwzględnił zarzutu przedawnienia, uznając, że termin przedawnienia roszczeń konsumentów o zwrot nienależnego świadczenia rozpoczął bieg dopiero w chwili podjęcia przez nich wiążącej decyzji co do skutków abuzywności umowy (co nastąpiło jesienią 2022 r. po zasięgnięciu porady prawnej).
• Zarzut Zatrzymania: Sąd nie uwzględnił zarzutu zatrzymania podniesionego przez Bank, powołując się na efekt sankcyjny dyrektywy konsumenckiej. Zgodnie z tym efektem, Bankowi w żadnym wypadku nie może opłacać się stosowanie klauzul abuzywnych, co sprzeciwia się uwzględnieniu prawa zatrzymania.

III. Podsumowanie Wpłat

W związku ze stwierdzoną nieważnością umowy, zasądzona kwota obejmuje zwrot wszystkich świadczeń spełnionych przez Kredytobiorców na rzecz Banku jako świadczenia nienależnego (art. 410 k.c.):