Wygrana z Santander Bank Polska S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt IV C 1753/21 z dnia 11.04.2025

Sąd Okręgowy wydał wyrok w sprawie o sygnaturze akt IV C 1753/21 przeciwko Santander Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie. Powództwo, wniesione 21 stycznia 2021 roku i ostatecznie zmodyfikowane 4 sierpnia 2022 roku, dotyczyło żądania zapłaty.

Wyrok:

Zasądzono od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kwotę 551 761,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 maja 2019 r. do dnia zapłaty, z uwagi na nieważność umowy kredytu.

Uzasadnienie (najważniejsze punkty):

• Przedmiot sporu: Sprawa dotyczyła dwóch umów kredytu na cele mieszkaniowe EKSTRALOKUM, zawartych 16 maja 2007 r. (Umowa nr 1) i 29 września 2008 r. (Umowa nr 2), pierwotnie z Kredyt Bank S.A. (obecnie Santander Bank Polska S.A.).
• Kwota i cel kredytu: Umowa nr 1 opiewała na kwotę 273 956,00 zł, denominowaną (waloryzowaną) w CHF, przeznaczoną na budowę domu jednorodzinnego. Umowa nr 2 opiewała na kwotę 20 000,00 zł, denominowaną (waloryzowaną) w CHF, przeznaczoną na dokończenie budowy tego domu.
• Wypłata i spłata: Kredyt w obu przypadkach wykorzystywany był w złotych, przeliczany według kursu kupna dewiz Banku, a spłata rat kapitałowo-odsetkowych odbywała się w złotych, przeliczanych według kursu sprzedaży dewiz Banku. Kredyty zostały spłacone w całości z majątku wspólnego powodów w 2018 roku.
• Status konsumenta: Sąd uznał powodów za konsumentów, ponieważ zaciągnęli zobowiązanie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, bez bezpośredniego związku z działalnością gospodarczą lub zawodową.
• Brak indywidualnych uzgodnień: Umowy oparte były na wzorcu umownym Banku, a klauzule waloryzacyjne nie zostały indywidualnie uzgodnione. Powodowie nie mieli możliwości negocjowania warunków.
• Klauzule abuzywne (niedozwolone): Sąd uznał postanowienia waloryzacyjne za niedozwolone (abuzywne).
• Obowiązek informacyjny: Bank nie spełnił obowiązku informacyjnego w sposób ponadstandardowy, co było wymagane ze względu na nieograniczone ryzyko kursowe. Bank zapewniał o stabilności CHF.
• Nieważność umowy: Usunięcie klauzul waloryzacyjnych (mechanizmu indeksacji) uniemożliwia dalsze obowiązywanie umowy, ponieważ klauzule te określają główne świadczenia. Oznacza to, że umowy są nieważne w całości (ex tunc) na podstawie art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 353¹ k.c.. Sąd podkreślił, że w miejsce abuzywnych klauzul nie mogą wejść przepisy dyspozytywne wbrew woli konsumenta.
• Roszczenie o zapłatę: W związku z nieważnością, świadczenia spełnione przez powodów (515 901,61 zł i 35 859,67 zł łącznie z obu umów) stanowią świadczenie nienależne (art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 1 k.c.). Sąd, stosując teorię salda, zasądził zwrot nadpłaconych środków pieniężnych ponad wypłacony kapitał kredytu. Zasądzona kwota obejmowała raty, ubezpieczenie niskiego wkładu własnego oraz inne koszty.
• Przedawnienie: Roszczenie o zwrot nienależnych świadczeń nie jest przedawnione, ponieważ termin 6-letni nie mógł się rozpocząć, zanim konsument nie dowiedział się o niedozwolonym charakterze postanowień.
• Zarzut potrącenia i zatrzymania: Zarzuty potrącenia i zatrzymania zgłoszone przez pozwanego uznano za nieskuteczne.
• Odsetki: Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od dat, w których Bank otrzymał wezwanie do zapłaty (odpisy pozwu i modyfikacji) i miał 14 dni na spełnienie świadczenia.