Wygrana z Santander Bank Polska S.A w sprawie kredytu frankowego – SO Warszawa, sygn. akt IV C 348/21 z dnia 07.05.2025

Sąd Okręgowy w Warszawie, IV Wydział Cywilny, wydał wyrok w dniu 7 maja 2025 r. w sprawie o sygnaturze akt IV C 348/21 przeciwko Santander Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie o zapłatę i ustalenie.

Wyrok:

1. Ustalono nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy o dewizowy kredyt mieszkaniowy/inwestorski z dnia 8 września 2008 roku, zawartej pomiędzy Santander Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie a powodami.
2. Zasądzono od pozwanego Santander Bank Polska S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz powodów łącznie kwotę 105 976,23 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 20 października 2020 roku do dnia zapłaty.
3. Zasądzono od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 1000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz kwotę 10 830 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
4. Zasądzono od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 2805,38 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa w związku z postępowaniem.

Uzasadnienie (najważniejsze punkty):

• Roszczenia: Powodowie wnieśli o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy oraz o zasądzenie kwoty 105 976,23 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 października 2020 r., z uwagi na nieważność umowy kredytu.
• Stan faktyczny: Umowa została zawarta 8 września 2008 r. z poprzednikiem prawnym pozwanego (Bank Zachodni WBK S.A. we Wrocławiu). Kredyt w wysokości 65 000 CHF przeznaczony był na realizację własnych celów mieszkaniowych, tj. zakup działki pod budowę domu. Kredyt został uruchomiony 17 września 2008 r. w kwocie 65 000,00 CHF, co po przeliczeniu dało 136 240,00 zł. Powodowie uiścili łącznie 105 976,23 zł do października 2020 r..
• Status konsumenta: Sąd uznał powodów za konsumentów, ponieważ zaciągnęli kredyt wyłącznie na cele prywatne.
• Charakter umowy: Sąd uznał, że zawarty przez strony stosunek umowy był typową umową kredytu indeksowanego, a nie walutowego. Wypłata i spłata rat mogła nastąpić wyłącznie w złotych polskich, a dla oznaczenia kwoty kredytu i rat istotny był kurs kupna/sprzedaży określany przez bank w tabeli.
• Klauzule abuzywne (niedozwolone): Postanowienia umowne indeksacyjne (waloryzacyjne) stanowiły niedozwolone postanowienia umowne (art. 385¹ § 1-4 k.c.).
• Nieważność umowy: Usunięcie abuzywnych klauzul waloryzacyjnych powoduje, że brak jest miernika do dokonania indeksacji, a tym samym klauzule indeksacyjne w całości nie mogą mieć zastosowania. Umowa w pozostałym zakresie nie może obowiązywać, gdyż brakuje postanowień regulujących główne świadczenia. W konsekwencji Sąd uznał umowę za nieważną.
• Roszczenie o zapłatę (świadczenie nienależne): Nieważność umowy powoduje, że wszelkie świadczenia uiszczone przez powodów (spłaty rat kapitałowo-odsetkowych) na rzecz pozwanego były świadczeniami nienależnymi (art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.). Sąd zasądził kwotę 105 976,23 zł, opowiadając się za teorią dwóch kondykcji.
• Przedawnienie: Sąd uznał, że roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu, ponieważ termin przedawnienia nie mógł rozpocząć biegu, zanim konsument nie dowiedział się o niedozwolonym charakterze postanowienia.
• Zarzuty pozwanego: Zarzut zatrzymania (art. 496 k.c. w zw. z art. 497 k.c.) nie został uwzględniony, gdyż umowa kredytu nie jest umową wzajemną. Zarzut potrącenia, podniesiony jedynie ewentualnie, nie wywierał żadnych skutków prawnych i nie zasługiwał na uwzględnienie.
• Odsetki: Ustawowe odsetki za opóźnienie zasądzono od 20 października 2020 r..